Απο την Α.Π, Ασθενή 53 ετών
Η ιστορία μου με τον καρκίνο του πνεύμονα ξεκίνησε στις αρχές της περασμένης χρονιάς, όταν αφόρητοι πόνοι στη μέση μου με οδήγησαν στον ορθοπεδικό, ο οποίος συνέστησε σπινθηρογράφημα, το οποίο αποτέλεσε και την αρχή μιας σειράς εξετάσεων, οι οποίες κατέληξαν στη διάγνωση προχωρημένου καρκίνου, του οποίου αφετηρία ήταν ο πνεύμονας. Ο καρκίνος είναι ένας συνεχής αγώνας δρόμου, γεμάτος από συναισθήματα που εναλλάσσονται μέρα με τη μέρα. Αγωνία, φόβος, θλίψη, ελπίδα. Με σύμμαχο την οικογένειά μου, ξεκίνησα μια σειρά από θεραπείες και εδώ να τονίσω ότι στον γονιδιακό έλεγχο, βρέθηκε μεταλλαγμένο γονίδιο, το οποίο μας επιτρέπει να δουλέψουμε εξατομικευμένα κι αυτό είναι πραγματικά πολύ θετικό. Επίσης, πολύ σημαντική είναι η ένταξη μου σε μια κλινική μελέτη του εξωτερικού, όπου η περίπτωση μου παρακολουθείται από μεγάλο αριθμό επιστημόνων και νιώθω μεγαλύτερη ασφάλεια. Οτι, δηλαδή, εφαρμόζεται ότι πιο σύγχρονο έχει να προσφέρει η ιατρική στις μέρες μας. Από τη στιγμή της διάγνωσης, δεν αργήσαμε πουθενά, αντιδράσαμε με μεγάλη ταχύτητα και μπορώ να πω ότι η θεραπεία πήγε πολύ καλά. Θυμάμαι χαρακτηριστικά κάποια στιγμή, τα λόγια της γιατρού μου: “Η ζωή σου δεν κινδυνεύει.” Συνεχίζω τις εξετάσεις, τις θεραπείες, σύμφωνα πάντα με τις οδηγίες, όμως θέλω να μοιραστώ ένα μεγάλο παράπονο στην πορεία μου μέσα από τον καρκίνο του πνεύμονα. Βρέθηκα αντιμέτωπη με ένα κενό στην ενημέρωση, θα μπορούσα μάλιστα να πω μια έλλειψη επικοινωνίας, μια ψυχρή αντιμετώπιση από την ιατρική πλευρά, την οποία δεν μπορούσα να διαχειριστώ. Έκλαιγα συνεχώς, όχι μόνο λόγω της ασθένειας αλλά και λόγω αυτής της κατάστασης που βίωνα, στις επισκέψεις μου. Ρωτούσα για να μάθω λεπτομέρειες για τον ΔΙΚΟ μου καρκίνο και οι απαντήσεις ήταν μονολεκτικές και ασαφείς. Έκλαιγα λοιπόν και τάιζα τον καρκίνο. Τότε, σκέφτηκα την ψυχολογική υποστήριξη και απευθύνθηκα στην FairLife. Θα ήθελα να πω πόσο σημαντικό ρόλο έχουν παίξει οι συνεδρίες στην ψυχολογία μου, περιμένω πώς και πώς την επόμενη, νιώθεις το βάρος να φεύγει από τους ώμους σου, παίρνεις την ανάσα για να συνεχίσεις. Εγώ ένιωθα θυμό, ήμουν πράγματι πολύ θυμωμένη και ευτυχώς που είχα αυτή τη στήριξη, είμαι ευγνώμων στον φορέα. Ο ασθενής χρειάζεται να ακούει πως όλα θα πάνε καλά. Εκτός από το θεραπευτικό πλάνο, πρέπει οπωσδήποτε να υποστηρίζεται συναισθηματικά, όχι μόνο από την οικογένειά του, αλλά κυρίως από επαγγελματίες, στους οποίους θα μιλά ελεύθερα για τους φόβους και τις σκέψεις του. Είναι πολύ σημαντικό κάποιος να σε ακούει. Κάποιος που να μπορεί να βοηθήσει εποικοδομητικά. Τελειώνοντας, θα ήθελα να τονίσω την ανάγκη της ολιστικής αντιμετώπισης του καρκίνου του πνεύμονα, της καλύτερης συνεργασίας μεταξύ ασθενή και γιατρού, της καλύτερης επικοινωνίας μεταξύ τους. Ο ασθενής είναι το Α και το Ω όλης αυτής της πορείας και πρέπει να γνωρίζει, να ενημερώνεται, να ρωτά και να παίρνει απαντήσεις που χρειάζεται. Είναι δικαίωμα του.
23 Ιανουαρίου 2023
