Από την Δ.Σ., Φροντιστή
Οι απορίες και τα ερωτηματικά πολλά και δυστυχώς αναπάντητα. Στις 20 Αυγούστου του 2023, ο σύζυγός μου, 71 ετών “έφυγε” αναπάντεχα κι ενώ νοσηλευόταν μετά από 4μηνη ταλαιπωρία. Ένας άνθρωπος γεροδεμένος, χωρίς κανένα εμφανές πρόβλημα υγείας, έως ότου νόσησε με Covid, λίγο μετά το Πάσχα της ίδιας χρονιάς και μετά από 5 εμβολιαστικές δόσεις κατά του Covid για να προστατέψει κυρίως εμένα λόγω ιστορικού καρκίνου του μαστού. Επιστρέφοντας από το εξοχικό μετά το Πάσχα, εκείνος διαγνώστηκε με Covid μετά από ένα ξαφνικό επεισόδιο σύγχυσης. Εκεί άρχισε, χωρίς να το γνωρίζουμε, η αντίστροφη μέτρηση. 5θήμερη νοσηλεία, επιστροφή σπίτι, επισκέψεις σε πνευμονολόγο, καρδιολόγο, επαναλαμβανόμενες αιματολογικές, μαγνητικές, αξονική, pet scan κ.λ.π. διερευνώντας τα αίτια ενός συνεχούς υψηλού πυρετού που δεν υποχωρούσε. Οι τιμές CRP ανέβαιναν. Το οξυγόνο του ήταν πολύ χαμηλό. Φάνηκε ότι υπήρχε θέμα στους πνεύμονες παράλληλα με διογκωμένους λεμφαδένες και στο υπόλοιπο σώμα. Οι γιατροί δεν μπορούσαν να καταλήξουν αν ο καρκίνος είχε ξεκινήσει από τους πνεύμονες, προσπαθούσαν να ελέγξουν σε πρώτη φάση τον πυρετό. Επί 4 μήνες νοσηλευόταν στα νοσοκομεία με συνεχή διερεύνηση των αιτιών πρόκλησης του πυρετού και προσπαθειών διαχείρισής του με την χρήση διαφόρων σχημάτων αντιβιώσεων χωρίς θετικό αποτέλεσμα και αφού είχε μεσολαβήσει ήδη μια χημειοθεραπεία, παρόλο που το αιματολογικό του ήταν σε άθλια κατάσταση. Ενώ εγώ προετοιμαζόμουν ψυχολογικά για την ογκολογική αγωγή που θα ακολουθούσε – τις επιπτώσεις της οποίας γνώριζα προσωπικά- κι όχι για θάνατο τον οποίον θεωρούσα πολύ μακρινό – το τέλος ήρθε αναπάντεχα το πρωί της 20ης Αυγούστου.
Το ιατρικό πόρισμα ήταν: Σηπτική καταπληξία- λοίμωξη αναπνευστικού από εισρόφηση. Η ξαφνική απώλεια με συνέθλιψε. Ήταν για πάνω από 45 χρόνια ο σύντροφος μου, ο προστάτης μου, ο φροντιστής μου, ο αδελφός μου, ο φίλος μου, το στήριγμα μου, ήταν τα πάντα. Ο άνθρωπος που ήταν πάντα εδώ για μένα, στα ευχάριστα και στα δυσάρεστα και δεν μου άφησε ποτέ το χέρι.
Κι εκεί που ο πόνος, η ανασφάλεια και η μοναξιά έγιναν η καθημερινότητα μου, ως μάννα εξ’ ουρανού, διάβασα για την FairLife L.C.C. και για την σύσταση Ομάδας Πενθούντων. Έκανα εγγραφή στο πρόγραμμα BREATH και ξεκίνησα να συμμετέχω στις Ομάδες. Διστακτικά, ομολογώ, στην αρχή, αλλά τελικά αποδείχτηκε ότι η απόφαση συμμετοχής ήταν η σανίδα σωτηρίας που ζητούσα.
Άρχισα να επικοινωνώ με γυναίκες που πενθούν όπως κι εγώ, που κατανοούν, αντιλαμβάνονται και ακούν χωρίς να κρίνουν. Άνθρωποι που ήταν άγνωστοι για μένα μέχρι πρότινος, έγιναν οι φίλες μου, η παρέα μου, το στήριγμα που είχα ανάγκη. Μοιραζόμαστε συναισθήματα ανομολόγητα και αυτό το μοίρασμα ελαφραίνει την ψυχή μου. Στις ομάδες του BREATH, ο ψυχοθεραπευτής είναι πάντα παρών, εμψυχωτής, έτοιμος να μας στηρίξει και να μας δίνει συνεχώς τροφή για σκέψη.
Η απουσία του είναι πολύ έντονη. Τη νύχτα, στην απόλυτη σιωπή, δυσκολεύομαι να κοιμηθώ. Κάποιες φορές, σηκώνομαι, κάνω μόνη μου θορύβους. “Να ακουστεί ένας ήχος”, λέω. Να νιώσω πως είμαι ζωντανή! Η κόρη μου κάνει διδακτορικό, ζει μόνη της, είναι υποστηρικτική, αλλά έχει ανοίξει πια τα δικά της φτερά. Πονάει κι εκείνη πολύ, και τώρα φάνηκε η αδυναμία που είχε στον πατέρα της.
Πρέπει να μάθω να ζω μόνη. Όταν είσαι σε μεγάλη ηλικία και δεν έχεις τη ζωή μπροστά σου, λες “Τώρα τι;” Οι άνθρωποι που θεωρούσες δικούς σου με δεδομένη την στήριξή τους εξαφανίζονται και άλλοι που ήταν μακριά σουστέκονται δίπλα σου χωρίς να το περιμένεις. Μια τέτοια τραγική ασθένεια και απώλεια σε κάνει να επαναπροσδιορίσεις πρόσωπα και καταστάσεις.
Πώς μπορείς να πιστέψεις πως ένας άνθρωπος γεμάτος ζωή έφυγε από κοντά σου μέσα σε 4 μήνες; Νιώθω τόση ανασφάλεια λόγω των τραγικών συνθηκών που επικρατούν στο ΕΣΥ που τις βίωσα και ως ασθενής και ως φροντιστής και θεωρώ πως υπάρχουν εξαίρετοι γιατροί και νοσηλευτές που παλεύουν και δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους αλλά χάνονται μέσα στην πίεση του απάνθρωπου συστήματος, του τόσο επιβαρυντικού στην ήδη απίστευτα δύσκολη ψυχολογική κατάσταση ασθενών και φροντιστών. Η ανασφάλεια είναι ένα επιπλέον φορτίο που δεν χρειαζόμαστε, όταν αντιμετωπίζουμε τόσο σοβαρές καταστάσεις.
Η ζωή όμως όπως και να’ χει συνεχίζεται.
Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω.
Η προσωπική μου περιπέτεια με τον καρκίνο με βοήθησε να ανακαλύψω τη δύναμη μου και οφείλω να τιμήσω την 2η ευκαιρία που μου δόθηκε!
Το οφείλω στη ζωή, σε εκείνον και στην κόρη μου!
Επαναλαμβάνω συνεχώς την αισιόδοξη φράση, την κεντημένη στην κορνίζα από τα χέρια της μανούλας μου, πριν από 100 χρόνια περίπου, κάτω από το φως μιας λάμπας πετρελαίου…. “ΚΙ ΑΥΤΟ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ!”
19/6/2024
