Από την Ανθή
Ο σύζυγός μου έφυγε από τη ζωή πριν από 3,5 χρόνια. Η περιπέτειά του κράτησε μόλις 3,5 μήνες, από τη στιγμή που ένιωσε τον πρώτο πόνο μέχρι την ημέρα που έφυγε. Ήταν ένα τεράστιο σοκ για όλους μας που δυστυχώς δεν είχε αίσιο τέλος.
Θυμάμαι ακόμα χαρακτηριστικά μια μέρα, περίπου 20-25 μέρες μετά τη διάγνωσή του, χρειάστηκε να πάμε στο νοσοκομείο για μια θεραπεία. Καθώς ολοκλήρωνα κάποια διαδικαστικά, συνάντησα τον γιατρό στις σκάλες. Εκείνη τη στιγμή μου είπε: “Για ποια ολιγόωρη θεραπεία ήρθατε; Αν δεν ερχόσασταν σήμερα, ο άντρας σας θα είχε πεθάνει στο σπίτι.” Άκουγα μουδιασμένη. Δεν ήμουν σίγουρη αν μπορούσα να καταλάβω τα λόγια του γιατρού. Από εκείνη τη στιγμή, όλα εξελίχθηκαν με τόσο γρήγορους και τρομακτικούς ρυθμούς που δεν προλάβαινα να επεξεργαστώ τι συνέβαινε.
Εκ των υστέρων, με βοήθησε η υποστηρικτική ομάδα της FairLife να κατανοήσω όσα έγιναν όσο ο σύζυγός μου νοσούσε, γεγονότα που τότε δεν είχα τότε την πολυτέλεια του χρόνου να τα επεξεργαστώ. Όταν ο σύζυγός μου πλέον έφυγε από τη ζωή, στράφηκα στην FairLife για να δω αν υπήρχε κάποια ομάδα ψυχολογικής υποστήριξης που θα μπορούσα να παρακολουθήσω. Λίγο καιρό αργότερα, όταν μου πρότειναν να συμμετάσχω σε μια ομάδα, ήμουν διστακτική. Είχε περάσει κάποιο διάστημα από την απώλεια, και αναρωτιόμουν αν με τη συμμετοχή μου θα άνοιγα ξανά μια πληγή που προσπαθούσα να επουλώσω. Τελικά, αποφάσισα να πω “ναι”, διατηρώντας κάποιες επιφυλάξεις.
Από την πρώτη κιόλας μέρα, η βοήθεια που έλαβα ήταν τεράστια. Ο θεραπευτής μας ήταν καταπληκτικός, και γρήγορα άρχισα να νιώθω ότι ανήκω σε μια ομάδα που άκουγε με προσοχή και σεβασμό. Ήταν σαν ένα ξεδίπλωμα ψυχής ανάμεσα στα μέλη, κάτι που δεν μπορούσα να φανταστώ. Υπήρχαν στιγμές που μοιραζόμασταν αλήθειες που ούτε στον εαυτό μας δεν τολμούσαμε να παραδεχτούμε. Σε κάθε συνεδρία ένιωθα πως ανακάλυπτα κάτι νέο για τον εαυτό μου, κάτι που με βοηθούσε να προχωρώ μπροστά.
Στο τέλος των συνεδριών, συζητούσαμε πόσο πολύ είχαμε εξελιχθεί όλες. Περπάτησα πολύ με αυτήν την ομάδα. Ήταν πραγματικά ανακουφιστικό να ακούω άλλους ανθρώπους να περιγράφουν τις δικές μου καταστάσεις και συναισθήματα. Ένιωθα ότι μιλούσα εγώ μέσα από τις εξομολογήσεις των άλλων μελών. Δεν αισθανόμουν πια τόσο μόνη σε αυτόν τον αγώνα. Κατάφερα να αφήσω πίσω μου σκέψεις και συναισθήματα που με βάραιναν από εκείνη την πολύ δύσκολη περίοδο.
Πράγματι είναι αναμφισβήτητο, ότι στον καρκίνο το δυσκολότερο κομμάτι το βιώνει ο ασθενής, αλλά είναι επίσης εξαιρετικά δύσκολο ψυχολογικά και για το περιβάλλον του ασθενούς.… Ελπίζω πραγματικά, όταν οι υποχρεώσεις μου το επιτρέψουν, να μπορέσω κι εγώ να συνεισφέρω εθελοντικά στο έργο της FairLife. Θέλω να βοηθήσω άλλους ανθρώπους, όπως με βοήθησαν κι εμένα!!
6/11/2024
