Από την Ν.Λ., Γυναίκα Φροντιστής
Η εμπειρία μου με τον καρκίνο του πνεύμονα είχε σαν αφετηρία τον Νοέμβριο του 2020, όταν διαγνώστηκε ο πατέρας μου με την ασθένεια, μετά από έναν επίμονο πόνο στο στήθος που τον απέδιδε στην επέμβαση bypass στην οποία είχε υποβληθεί κάποια χρόνια νωρίτερα. Εντελώς τυχαία, ένας πνευμονολόγος συνέστησε αξονική τομογραφία όπου φάνηκε ο όγκος . Ακολούθως, έγινε PET SCAN όπου εξακριβώθηκε ο πρωτογενής όγκος στο μεσοθωράκιο και διαπιστώθηκε ότι ήταν μεταστατικός στα οστά. Σε αυτό το σημείο ξεκινάει η περιπέτεια του πατέρα μου και της οικογένειάς μας. Οι χημειοθεραπείες ήταν πολύ επιθετικές. Ακολούθησε η ανοσοθεραπεία όπου είχε σαν αποτέλεσμα την έξαρση ενός αυτοάνοσου νοσήματος από το οποίο έπασχε και απόρροια αυτού του γεγονότος ήταν να εισαχθεί στο νοσοκομείο για ένα διάστημα. Ο πατέρας μου καταβεβλημένος από την νοσηλεία του, αποφάσισε να μην υποβληθεί σε άλλη θεραπεία. Και έτσι πέρασε ένας χρόνος. Θα ήθελα να τονίσω ότι μέσα σε αυτό το διάστημα, αλλάξαμε ογκολόγο διότι δεν υπήρχε ουσιαστική επικοινωνία και ενημέρωση σχετικά με τις θεραπευτικές επιλογές που είχαμε, την διάρκειά τους, τις συνέπειές τους, το πρέπον διαιτολόγιο κλπ., αλλά ούτε και ανθρώπινη ανταπόκριση σε θέματα που προέκυπταν από τις θεραπείες με αποτέλεσμα να νιώθουμε χαμένοι μέσα στις απορίες μας. Η ιδιότητα του γιατρού είναι πολύ σημαντική, διότι πέρα από τις επιστημονικές γνώσεις που προσφέρει, είναι συνάμα παρηγορητής για τον ασθενή του, παρέχοντάς του συναισθηματική στήριξη. Καθώς, η θετική ψυχολογία ωφελεί αποδεδειγμένα κάθε ασθενή με καρκίνο του πνεύμονα, αλλά και τους φροντιστές τους, θεωρώ πως πρέπει να εστιάσουμε με κάθε τρόπο προς αυτήν την κατεύθυνση. Ο δεύτερος ογκολόγος χειρίστηκε με περισσότερη ενσυναίσθηση την περίπτωση του πατέρα μου. Του πρότεινε μια ήπια χημειοθεραπεία που όμως από μόνη της δεν είχε αποτέλεσμα, καθώς δημιουργήθηκε νέα μετάσταση στο συκώτι και στο περιτόναιο. Ο πατέρας μου, εξασθενημένος πια, έφυγε από την ζωή τον Νοέμβριο του 2022. Η φροντίδα του αγαπημένου μας που νοσεί από καρκίνο του πνεύμονα είναι πολύ απαιτητική, τόσο σωματικά όσο και ψυχικά. Χρειάζεται μεγάλη αντοχή, όπως και πολλά αποθέματα υπομονής ώστε να μην διαταράσσεται η συναισθηματική μας ισορροπία, ιδίως όταν βλέπουμε το αγαπημένο μας πρόσωπο να υποφέρει. Ο πατέρας μου ήταν εκείνος που, ενώ βίωνε τον καρκίνο και τις επιπτώσεις του, ανησυχούσε για εμάς και στενοχωριόταν επειδή θεωρούσε ότι μας κούραζε και μας επιβάρυνε. Ήταν ένας φαύλος κύκλος αρνητικών συναισθημάτων που προσωπικά εύχομαι να μην χρειαστεί να βιώσω ξανά. Θα ήθελα σε αυτό το σημείο να συγχαρώ τον φορέα της FairLife L.C.C. για την καταπληκτική ημερίδα που διοργάνωσε, την οποία και παρακολούθησα με μεγάλη προσοχή, αλλά και για την εκστρατεία ενημέρωσης που πραγματοποιεί μέσω των εκπομπών 14΄ από τις οποίες έχω μάθει πολλά. Ο πατέρας μου ήταν πρώην καπνιστής και 8 χρόνια μετά την διακοπή του καπνίσματος, ήρθε η διάγνωση του καρκίνου. Η αλήθεια είναι ότι δεν μοιράστηκε ποτέ μαζί μας όποιο, αν υπήρχε, συναίσθημα ενοχής για αυτήν την βλαβερή συνήθεια. Το μήνυμα που θα ήθελα να περάσω είναι αυτός που επιθυμεί να καπνίσει, να το σκεφτεί δύο φορές και κλείνω με την ευχή για έναν κόσμο με λιγότερο κάπνισμα και περισσότερες ανάσες ζωής.
23 Ιανουαρίου 2023
